Όταν η Αναπηρία Γέννησε το Heavy Metal
- George Myriallis
- 4 Αυγ 2025
- διαβάστηκε 2 λεπτά

Με την πρόσφατη απώλεια του Ozzy Osbourne, του εκρηκτικού frontman των Black Sabbath, χάνεται ένας από τους τελευταίους μεγάλους πρωτοπόρους της ροκ. Όμως, αυτή η στιγμή δεν είναι μόνο για να πενθήσουμε· είναι και για να θυμηθούμε. Να θυμηθούμε πώς γεννήθηκε ο ίδιος ο ήχος που σημάδεψε γενιές – και πόσοι λίγοι ξέρουν την απίστευτη αλήθεια πίσω από τη δημιουργία του.
Γιατί, πόσοι γνωρίζουν ότι η αναπηρία ήταν αυτή που γέννησε το heavy metal;
Ο Tony Iommi, ο ήσυχος αλλά καθοριστικός κιθαρίστας των Black Sabbath, τραυματίστηκε σοβαρά σε ηλικία 17 ετών σε εργοστάσιο χάλυβα. Έχασε τις άκρες των δύο δαχτύλων του δεξιού του χεριού – μια φαινομενικά τελειωτική καταδίκη για οποιονδήποτε κιθαρίστα. Αλλά εκεί όπου οι περισσότεροι θα τα παρατούσαν, εκείνος βρήκε δρόμο.
Η αναπηρία του τον ανάγκασε να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο έπαιζε: αυτοσχέδιες μεταλλικές προθέσεις στα δάχτυλα, λεπτότερες χορδές για να μειωθεί η αντίσταση, και χαμηλότερο κούρδισμα για να απαλυνθεί ο πόνος. Το αποτέλεσμα ήταν ένας βαρύς, ζοφερός και πρωτόγνωρος ήχος – ο ήχος που γέννησε το heavy metal.
Δεν ήταν συνειδητή επιλογή στυλ. Ήταν αναγκαιότητα.
Σήμερα, εκατομμύρια ακούν Black Sabbath, και δεκάδες άλλα συγκροτήματα που ακολούθησαν. Αλλά πόσοι ξέρουν ότι η ρίζα όλων αυτών βρίσκεται σε ένα χέρι που ακρωτηριάστηκε; Σε έναν άνθρωπο που, αντί να λυγίσει, έπλασε έναν νέο ήχο από τον πόνο του;
χωρίς εκείνη την αναπηρία, χωρίς εκείνο το εργοστασιακό ατύχημα, ίσως το heavy metal να μην είχε υπάρξει ποτέ;
Ο Ozzy έδωσε στον ήχο πρόσωπο, ενέργεια, θεατρικότητα και τρέλα. Ο Iommi του έδωσε σώμα. Ένα σώμα φτιαγμένο από ατσάλι, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και σήμερα, καθώς ο κόσμος αποχαιρετά τον Ozzy, ας αναγνωρίσουμε και την άλλη, σιωπηλή αλλά τεράστια αλήθεια: ότι η μουσική που μας έκανε να νιώσουμε παντοδύναμοι ξεκίνησε από την αναπηρία ενός παιδιού που αρνήθηκε να παραιτηθεί.
Το απόλυτο παράδειγμα του πώς η αδυναμία μπορεί να γίνει όπλο – και τελικά, θρύλος.
Γιώργος Μυριαλλής


Σχόλια